Artist ကို ေအာင္မင္းကို ကၽြန္မ ပထမဆံုး ေတြ႔ဆံုခဲ႔တာဟာ New Treasure က ဓါတ္ပံုၿပပြဲ တစ္ခု မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံု ဆရာေတြ စုေပါင္းၿပသၾကတဲ႔ အႏုပညာ လက္ရာေတြထဲမွာ သူ႔အႏုပညာ လက္ရာဟာ သဘာ၀ဘက္ ႏႊယ္ၿပီး ထူးထူးၿခားၿခားေလး ၿဖစ္ေနတာေၾကာင္႔ ေဆြးေႏြး ေမးၿမန္းၿဖစ္တဲ႔ အခါမွာေတာ႔ Artist ကိုေအာင္မင္းဆိုတာဟာ ပန္းခ်ီ ဆရာ၊ ဓါတ္ပံုဆရာ၊ Magic Art Art Gallery ပိုင္ရွင္ဆိုတဲ႔ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြသာ မကပဲ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ ဒႆနေတြ၊ ဆင္ၿခင္ တံုတရားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ လူတစ္ဦး ဆုိတာိကုိပါ ေတြ႔ရွိ ခဲ႔ရပါတယ္။ မၾကာခင္က စကၤာပူမွာ က်င္းပတဲ႔ "Six Strokes " Myanmar Art Exibition on စာအုပ္မွာ ကိုေအာင္မင္းရဲ႕ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာ အသစ္ ေတြ ေတြ႕ရွိ လိုက္ရတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ ဒီကားေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ႔ ဒႆန အခ်ဳိ႕ကို ထပ္ၿပီးတို႔ခပ္ ၾကည္႔မိခဲ႔ပါတယ္။

(၂၀၀၈) ဇြန္လက Art Art Gallery မွာ ခင္းက်င္းၿပသခဲ႔တဲ႔ "Six Strokes" ပန္းခ်ီၿပပြဲမွာ ကုိေအာင္မင္းရဲ႕ ပန္းခ်ီ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ အသစ္ေတြ ၿဖစ္တဲ႔ " Reflection & Echo Series" ေတြကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒီကားေတြ ဖန္တီးမႈနဲ႔ ပက္သက္ၿပီးေၿပာပါဦး။

ဒီကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ 3 Dimension နဲ႔ ဖန္တီး ထားခဲ႔တာပါ။ အရင္က ပန္းခ်ီကားေတြကိုေတာ႔ 2 Dimension နဲ႔ပဲ ဖန္တီးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ စုတ္ခ်က္ အစစ္ ၿဖစ္ခ်င္သလို "ism" မွာလည္း ကုိယ္႔"ism" ပဲ။ "၀ါဒ" ဆိုတာ ကိုယ္႔ "၀ါဒ"ပဲ ၿဖစ္ခ်င္လို႔ " Reflection & Echo Series " ကို ဖန္တီး ၿဖစ္ခဲ႔တာပါ။ 3 Dimension သာမက Extra Dimension ဆိုတဲ႔ သာမန္ အၿမင္ အာရံု တစ္ခုထက္ ပိုကဲေသာ ပတ္လည္ အၿမင္လို႔လည္ ေၿပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ တရား ဓမၼေတြ၊ သိပၸံေတြ အကုန္ေပါင္းစပ္ေနတဲ႔ ဒိုင္ေမးရွင္းလည္း ပါပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဒီမွာ ပန္းခ်ီဆိုတာ အႏုပညာ ပစၥည္း တစ္ခုတင္ မဟုတ္ဘဲ စြယ္စံု သံုးႏိုင္တဲ႔ Media ၿဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္ ဒီတိုင္ ဖန္တီးမႈထဲမွာ ေပ်ာ္၀င္ေနပါတယ္။ လူေတြက ေနာက္ဆံုး အဆီအႏွစ္ဟာ ပန္းခ်ီကား လို႔ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္လဲ ထင္ခဲ႔ပါတယ္။ ပန္းခ်ီကားက အလင္းေရာင္ သဲ႔သဲ႔ေလး၊ ဟဟေလး ရွိရင္ တိုး၀င္ရတယ္။ အဲဒီ အလင္းေနာက္က ဟင္းလင္းၿပင္က်ယ္ၾကီးကို ေရာက္သြားႏိုင္ ဖို႔ေပါ႔။

အမွန္တစ္ကယ္ေတာ႔ ပန္းခ်ီကားက တစ္ကယ္႔ အဆီအႏွစ္၊ အဟာရ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပေဒ ေၿပာရရင္ေတာ႔ ေၿမပဲကို ၾကိတ္ရင္ ပဲဆီ အဆီ အႏွစ္ ၿဖစ္ၿပီး ပဲဖတ္က ေဘးထြက္ ပစၥည္းပါ။ ပန္းခ်ီကားဟာ တစ္ကယ္ေတာ႔ ပဲဆီ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပဲဖတ္လို ေဘးထြက္ ပစၥည္းပါပဲ။

အဆီအႏွစ္က ခ်ၿပလို႔ မရဘူး။ ပန္းခ်ီ ဆရာရဲ႕ ဖန္တီးေနမႈ အေပၚမွာ ခံစားၿခင္း ဆိုတာကမွ အဆီ အႏွစ္ပါ။ ဒီအဆီ အႏွစ္က လုပ္ယူလို႔ မရဘူး။ သူ႔ဟာသူ ၿဖစ္လာတာ။ ဘာနဲ႔တူသလဲ ဆိုေတာ႔၊ ဥပမာ ေၿပာရရင္ ငါးမွ်ား ေနသလုိေပါ႔။ ငါးလိုခ်င္လို႔ ငါးမွ်ားတဲ႔ ေနရာမွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႕က ငါးစာ မပါဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕က ငါးစာေတာ႔ ပါပါရဲ႕၊ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ အၾကီးၾကီးနဲ႔ မွ်ားေတာ႔ ကိုယ္ဖမ္းခ်င္တဲ႔ ေသးေသးေလးေတြ မမိေတာ႔ဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ႔လည္း ငါးမွ်ားခ်ိတ္က ေသးေနေတာ႔ ကိုယ္လိူခ်င္တဲ႔ ငါးအၾကီးၾကီးက လြတ္ထြက္သြားၿပန္ေရာ။ ငါးမွ်ားတံ အရြယ္ ပမာဏနဲ႔ ငါးအရြယ္ အမာဏကို မွ်တစြာ ခ်ိန္ရပါမယ္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ငါးစာတပ္ေပမဲ႔ အစာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ၿဖစ္ေနတတ္ေတာ႔ ငါးေတာ႔ မိပါရဲ႕ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ႔ အစားခံလိုက္ရတယ္။ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆိုေတာ႔ နာက်င္မႈ ၿဖစ္ေနရတာကိုပဲ ခံစားခ်င္ေနတယ္။

ပန္းခ်ီဆြဲရာမွာလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္က အစာ ၿဖစ္ေနေတာ႔ ပန္းခ်ီကားတင္ ေဘးထြက္ပစၥည္း ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကုိယ္လိုခ်င္တဲ႔ ငါးမိတဲ႔ အခါေတာ႔ ကိုယ္တုိင္ အစာၿဖစ္တာေရာ၊ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ၀င္တိုးမိတာေရာ၊ တန္တယ္ဆုိရမွာေပါ႔။ ကိုယ္႔ကုိယ္ကို ၿပတ္ၿပတ္ ထင္ထင္မိတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ ခံစားႏိုင္ခဲ႔တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကားေတြဟာ ပန္းခ်ီ ဆရာရဲ႕ အယူအဆနဲ႔မွ မတူသလို ဘယ္ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ Subjecteနဲ႔မွလည္း တူမယ္ မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ခ်က္ အစစ္နဲ႔ တရားဓမၼေတြ၊ သိပၸံပညာေတြ၊ အာရုံ ခံစားမႈေတြ ေပါင္းစပ္ ဖန္တီးထားတဲ႔ " Extra Dimension" အၿမင္နဲ႔ ေရးထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္ပိုင္ စစ္စစ္ ပန္းခ်ီကားေတြ ၿဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ကိုေအာင္မင္းရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေရးဆြဲ ဖန္တီးခဲ႔ရပါသလဲ။ ဖန္တီးထားတဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြ အေပၚမွာေရာ စိတ္ေက်နပ္မႈ ရွိပါသလား။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ကို ပန္းခ်ီကား ႏွစ္ကား၊ သံုးကား အၿပင္ ပိုမေရးႏိုင္ပါဘူး။ ေရးၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔ကားေတြ အေပၚမွာလဲ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ၊ စိတ္ေက်နပ္မႈ ရွိပါတယ္။ အခု(၂၀၀၈) ဆိုရင္" စၾကာ၀ဋာ" (Universe)၊ တစ္ကားပဲၿပီးပါတယ္။

သေဘာတစ္ခုကေတာ႔ ပန္းခ်ီ ဆရာဆိုတာ သူမ်ားေတြ ယံုၾကည္ေအာင္၊ ၾကိဳက္ေအာင္ဆြဲတာ မဟုတ္ဘဲ၊ ကုိယ္႔ကုိယ္ကို ယံုၾကည္ရမယ္၊ ယံုၾကည္တဲ႔ စိတ္ဟာ အရာအားလံုး ၿပီးေၿမာက္ေစပါတယ္။ သူမ်ား ယံုၾကည္မႈ ကိုေမ႔ပစ္လိုက္ပါ။

တစ္ခ်ဳိ႕ ပန္းခ်ီ ဆရာေတြက ဘယ္လို ၿဖစ္ေနလဲ ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ LEVEL က (၁၀)တန္း အဆင္႔မွာ ေရာက္ေနေပမဲ႔ ကုိယ္႔ထက္ငယ္တဲ႔၊ ကိုယ္ေလာက္ ပညာ အဆင္႔ မရွိတဲ႔ သူငယ္တန္းကေလး ခ်ီးက်ဴးတာကုိ သာယာေနၾကတယ္။ ကုိယ္ထက္တတ္တဲ႔၊ ဘြဲ႕ရၿပီး သူေတြက ကဲ႔ရဲ႕ ေ၀ဖန္တဲ႔ အေပၚမွာ က်ေတာ႔၊ မေက်နပ္ၾကဘူး၊ မခံခ်င္ၾကဘူး။ အမွန္ေတာ႔ " တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ေဆးခါးေတြက အႏုပညာ က်န္းမာေရး ေကာင္းေစပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ အဲဒီလုိပဲ ယူဆပါတယ္။ ေၿမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ တံေတြးဟာ ကၽြန္ေတာ႔ အတြက္ အဆိပ္ၿဖစ္ေပမဲ႔ ေၿမြ အတြက္ကေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ အစာေခ်ရည္ ၿဖစ္သလိုေပါ႔။ သူမ်ားမွာ အဆိပ္ၿဖစ္ေပမဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ရင္ေတာ႔ သံုးရမွာပဲ။

ဒါေၾကာင္႔ ကုိယ္႔ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔၊ ကုိယ္ဖန္တီးထားတဲ႔ ကားေတြ အေပၚမွာ စိတ္ေက်နပ္မႈ အၿပည္႔ အ၀ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ႔ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဘာလဲဆိုတာ ေသခ်ာစြာ သိရွိသြားတဲ႔ အတြက္ ေရာင္းဘို႔ ၀န္ေလးခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ႔ ပန္းခ်ီကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္"ငါ" ဆိုတဲ႔ အစြဲ ၿဖဳတ္ပစ္တဲ႔ေန႔ဟာ ေရာင္းလိုက္တဲ႔ေန႔ပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ပန္းခ်ီဆြဲရပ္တဲ႔ ေန႔ၿဖစ္မွာပါ။

ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ကိုေအာင္မင္းရဲ႕ Biography ကထူးၿခားေနတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႔ သူမ်ားေတြလို ၿပည္တြင္း၊ ၿပည္ပမွာ ၿပခဲ႔တဲ႔ ပြဲေတြ မထည္႔ထားတာလဲ။

ဒိေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ အေၿဖ ခ်င္ဆံုး ၿဖစ္သလို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မၾကိဳက္ဆံုးလဲ ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ Biography ဆိုတာ ေရမ်ားမ်ားနဲ႔ေရာထားတဲ႔ ႏြားႏို႔ပါပဲ။ ဒါက ကၽြတ္ေတာ္႔ရဲ႕ အယူအဆပါ။ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ အဟာရ ၿဖစ္မႈ အနည္းငယ္ သာပါတဲ႔ ေရေရာထားတဲ႔ ႏြားႏို္႔ကိုပဲ ဗိုက္ေဖာင္းကား ေနေအာင္ ေသာက္ေနၾကရတယ္။

ဘာလုပ္မွာလဲ အစ္မရယ္... ေရေရာထားတဲ႔ ႏို႔တစ္ပိႆ အစား၊ မလိုင္ တစ္က်ပ္သားပဲ စားလုိက္ရင္ပဲ၊ အဟာရ ၿဖစ္တည္ အက်ဳိးရွိမႈ ကေတာ႔ အတူတူပဲေပါ႔...အဲ တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္...ႏြားႏို႔ကိုေရေရာထားကို အတု၊ အစစ္ ခြဲၿခား ႏိုင္သလို......မလိုင္လဲ ခ်က္တတ္အုန္းမွ..... အဲဒီ ဥပမာလိုပဲေပါ႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႏုပညာ ရပ္၀န္းမွာ ရုပ္ရွင္၊ ဂီတ၊ စာေပ၊ ပန္းခ်ီ စသည္ၿဖင္႔ေပါ႔၊ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိေနၾကတာပါ။ ရုပ္ရွင္ ဆိုပါစို႔။

ရုပ္ရွင္မွာ ဆိုရင္ ဒါရိုက္တာက စၿပီး မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ ဇာတ္ပို႔၊ ဇာတ္ရံ...စသည္တို႔ၿဖင္႔ေပါ႔ေလ။ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ သမားေတြရဲ႕ Art Exibition ဟာ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ကားပါပဲ။ အဲဒီ Art Exibition မွာ ပါ၀င္တဲ႔ အႏုပညာသည္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ၿပပြဲမွာ သူတို႔ရဲ႕ နာမည္ကို ေဖၚၿပပံုဟာ ရိုးရိုးေလးပါပဲ။သူတို႔ နာမည္ ထိုးရင္ထိုး၊ ၿပီးရင္ နာမည္ေရွ႕ အကယ္ဒမီ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ တပ္ယံုပါပဲ။ ဥပမာ- အစ္မရယ္... အကယ္ဒမီ ေက်ာ္ဟိန္း၊ အကယ္ဒမီ ေနေအာင္၊ ဒီေလာက္ပါပဲ.......

ဒီ အကယ္ဒမီ ဆိုတာၾကီးဟာ တစ္ၾကိမ္လုပ္ေဆာင္ ယံုနဲ႔ ရခဲ႔ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစား ေက်ာ္ၿဖတ္ ၿပီးမွ ရခဲ႔တာပါ။ အေတာ္တန္ဘိုးၾကီးတဲ႔ Biography တစ္ခုပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ၊ သူတို႔ရဲ႕ Art Show (ရုပ္ရွင္) မွာ အရွည္ၾကီး မေဖာ္ၿပပါဘူး။ အကယ္ဒမီ ဘယ္သူေပါ႔၊ ဒီေလာက္နဲ႔ ၿပီးတာပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ ဂီတေလာက ဘက္မွာလည္းၾကည္႔၊ ဂီတပံုစံေတြ အကြဲကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေပမဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ Art Exhibition ၿဖစ္တဲ႔ သူတို႔ သီခ်င္း စီးရီးေတြမွာ Biography မပါပါဘူး၊ ေရးေလ႔ေရးထ မရွိပါဘူး။ အဲဒီလို စာေပ၊ သဘင္ စသည္တို႔မွာလဲ သူတို႔ရဲ႕ ၀တၳဳေတြ ဇာတ္ပြဲေတြမွာ Biography ေတြ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေဖၚၿပၿပီး၊ ေရးၾက၊ ကၾကတာ မတြ႕ရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပန္းခ်ီ ဆရာေတြ က်မွ ဘာၿဖစ္လို႔ ကိုယ္ၿဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ လမ္းေတြ၊ မွတ္တိုင္ေတြ အမ်ားအၿပားကို စာတမ္းရွည္ၾကီးေတြ ၿပဳစုၿပီး Biography မွာ ေဖၚၿပၾကတာလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။

• ဒီလို ေတြးၾကည္႔မတယ္
• ကိုယ္ၿပေနတဲ႔ ပန္းခ်ီကားရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ ကာလကို မယံုၾကည္လို႔လား။
• ပရိတ္သတ္ ပန္းခ်ီကားကိုပဲ သန္႔သန္႔ေလး ခံစားတာကိုပဲ မတင္းတိမ္ ႏိုင္လို႔လား။
• မိမိရဲ႕ Biography နဲ႔ ေပါင္းမွ ပန္းခ်ီကားဟာ ပိုမိုၿပီး ေၿမာက္ၿပည္႔စံုမယ္ ထင္လုိ႔လား။
• ဒါမွမဟုတ္ ပန္းခ်ီ ေလာက ဓေလ႔ ထံုးစံ (ရိုးရာ) ၿဖစ္ေနတာလား။
• ဘာပဲေၿပာေၿပာ ... ကၽြန္ေတာ္ အၿမင္က၊ ပန္းခ်ီ အေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ယံုၾကည္ စိတ္နည္းလြန္းအားၾကီးတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ္႔အႏုပညာ ေဖာ္ၿပရာမွာ အႏုပညာ သီးသန္႔ တင္ၿပရင္ ရႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ biography ဆိုတဲ႔ ေရမ်ားမ်ားေရာၿပီးမွ... ထုထည္ထြက္လာတဲ႔.. စိုးရိမ္စိတ္၊ ယံုၾကည္မႈ နည္းလြန္း အားၾကီးတဲ႔... အဟာရ ပါ၀င္မႈ နည္းတဲ႔ ႏို႔တစ္ခြက္လို႔ပဲ ခံစား မိပါတယ္ အစ္မ။
• ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ စဥ္းစားလို႔ကို မရဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲေပါ႔.....ပန္းခ်ီ ဆရာေတြ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။

အသံမဲ႔၊ အၾကားမဲ႔၊ စာလံုးမရွိတဲ႔၊ လြတ္လပ္တဲ႔ ပန္းခ်ီ ဆရာေတြ အတြက္ စာလံုးေတြနဲ႔ ရွင္သန္ သလဲေပါ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ စဥ္းစားလုိ႔ မရဘူး။ " အၾကိမ္ၾကိမ္" ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူမွ တစ္ၾကိမ္ထဲ ၿဖစ္မသြားပါဘူး။ တစ္ၾကိမ္ထဲ ၿဖစ္သြားတယ္ ဆိုရင္လည္း အင္မတန္ ထူးၿခားေကာင္းမြန္တဲ႔ ကံရွိတဲ႔ သူမွပဲ။ အဲဒီ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆိုတာ အမွန္ေတာ႔ အက်င္႔ပဲ။ အစြန္း(စြမ္း) ေပါင္းမိရင္ေတာ႔ ၿဖစ္လာမွာပဲ။ အစ္မ" ၾကက္ေပါင္းရည္" ေသာက္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ၾကက္ေပါင္းရည္ ဆိုတာ ၾကက္တစ္ေကာင္လံုးရဲ႕ အဟာရေတြ။ သူ႕အာနိသင္ေတြ အကုန္ရေအာင္ ေပါင္းထားတာ။" ၾကက္ေပါင္းရည္" ဆိုတာ ၾကက္တစ္ေကာင္လံုးရဲ႕ " အဆီအႏွစ္" ပဲ ေပါင္းၿပီး က်န္ခဲ႔တဲ႔ ၾကက္သားက ေဘးထြက္ ပစၥည္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ ၾကက္ပံု သ႑န္ရွိေသာ အစိုင္အခဲ တစ္ခုပဲ။ သူ႔မွာ ၾကက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ တန္ဖိုး၊ အရသာ၊ အာနိသင္ ဘာမွ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒီဟာကိုလည္း မစြန္႔ပစ္ဘူး။ အရသာ၊ အဟာရ ၿပည္႔၀တဲ႔ ၾကက္ေပါင္းရည္ ေသာက္ၿပီးတာေတာင္ ဘာမွ မက်န္ေတာ႔တဲ႔ ၾကက္တစ္ကုန္လံုးကို စြန္႔မပစ္ခ်င္ၾကဘူး။ အဲဒီ စရိုက္ဟာ လူပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ဘာမွ မရွိေတာ႔တဲ႔ ၾကက္ေကာင္ၾကီးကို ပစ္ခ်ၿပီး အရသာ၊ အဟာရနဲ႔ ၿပည္႔စံုတဲ႔ ၾကက္ေပါင္းရည္ ခရီးဆက္တာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အဲဒါဟာ အႏုပညာ အေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ထားတဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ အၿမင္ပါ.

ကိုေအာင္မင္း ဖန္တီးၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔ Extra Dimension နဲ႔ ပက္သက္လို႔ ခံစားမႈမ်ဳိး ရရွိခဲ႔ပါသလဲ။ ဒါနဲ႔ ပက္သက္တဲ႔ ဒႆနေလးလဲ သိခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ခုနက ေၿပာခဲ႔သလိုပါပဲ Extra Dimension ကို ဖန္တီး ေနစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အဆီ အႏွစ္ကို စားသံုးေနရ သလိုပီတိ ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ေရာင္းရေရး၊ ခ်ီးမြန္းခံရေရး .....စတဲ႔ အရသာမဲ႔ ၾကက္ကုိယ္ထည္ၾကီးကို စြန္႔ပစ္ခဲ႔မွာပဲ။

အရင္က ...2 Dimension ေတြပဲ ဖန္တီးေရးဆြဲ ၿဖစ္ခဲ႔တယ္။ 2 Dimension ကကၽြန္ေတာ႔ ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ အၿငင္းပြားေစတယ္။ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ မေက်နပ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ အခု Extra Dimension ကို ဖန္တီးေရးဆြဲတယ္။ Extra Dimension က ကၽြန္ေတာ႔ကို လူ႕ေလာကၾကီးမွာ ေနသားတက် ၿဖစ္ေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ႔ အတြက္ေတာ႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေမြးဖြားတဲ႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံသား ၿဖစ္ေနတာရယ္ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ၿဖစ္ေနတာ ရယ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ၾကံဳ ရင္ဆိုင္ရတဲ႔ အခက္အခဲေတြကို ေၿဖရွင္သြားေစခဲ႔ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း Extra Dimension ဖန္တီးၿဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းထဲမွာ တစ္ခုပါ၀င္ေနခဲ႔ ပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ထားတဲ႔ ဒႆန ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဘူးတဲ႔ ကဗ်ာ တစ္ပိုဒ္ထဲက "လမ္းဘယ္လို ၿဖတ္ၿဖတ္ ကမ္းကပ္ေတာ႔ အတူတူ" ဆိုတဲ႔ စာသားေလး အတိုင္းပါပဲ။ လမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား၊ အမ်ဳိး အစားဘယ္ေလာက္ကြဲကြဲ "ကမ္း" ဆိုတာ တစ္ခုထဲရွိတယ္။ အရာအားလံုးကို တစ္ကယ္သေဘာေပါက္ရင္ တစ္ေနရာထဲ ဦးတည္ေနမွာပါပဲ။ ကိုယ္ကပ္ရမဲ႔ ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ ဒီဟာေတြ ကိုေတာ႔ သိထားဖို႔လိုတာေပါ႔။ သေဘၤာ တစ္စင္း ရြက္လႊင္႔ ေနေပမဲ႔ ဆိပ္ကမ္း မသိရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ေလစုန္ေလဆန္မွာ ေမ်ာေနမွာပဲ။ ေရာက္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ေရာက္လိမ္႔မယ္။ လမ္းေၾကာင္းသိထားတဲ႔သူေတြကေတာ႔ ေရာက္ကိုေရာက္မွပဲ။ ၿမန္လဲၿမန္ဆန္ႏိုင္မယ္။ ကုိယ္ကပ္ရမဲ႔ ယာဥ္ကုိ သိထား၊ နားလည္ထားရမွာပဲေပါ႔။ လမ္းမွာ အခက္အခဲေတြ၊ နာက်င္မႈေတြလဲ ေတြ႕ရမွာပဲ။ နာက်င္မႈ ဆိုရာမွာ ဒဏ္ရာ အညိုအမဲစြဲတဲ႔ ၿပင္ပ နာက်င္မႈက ေပ်ာက္လြယ္တယ္။ ၾကာလွ ႏွစ္ပတ္၊ တစ္လ အလြန္ဆံုးေပါ႔။ စိ္တ္ထဲက ဒဏ္ရာ နာက်င္မႈကေတာ႔ ေႏြ၊မိုး၊ေဆာင္း ဥတုသံုးပါးလံုးကာ လမေရြး နာက်င္ေနႏိုင္တယ္။ စိတ္ဒဏ္ရာရွိတဲ႔ လူက ခရီးအေ၀းၾကီး မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ဒီနာက်င္မႈေတြကပဲ သူကပ္ရမဲ႔ လမ္းကို ပိုၿပီး သေဘာေပါက္ ႏိုင္မွာ ၿဖစ္သလို၊ သူၿဖတ္ရမဲ႔ လမ္းကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ အဓိက ကေတာ႔ " လမ္းဘယ္လို ၿဖန္ၿဖတ္ ကမ္းကပ္ေတာ႔ အတူတူပါပဲ"

ကၽြန္ေတာ္ ဖန္တီးေရးဆြဲကထဲက message ေပးမယ္လို႔ မရည္ရြယ္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ passed word ခ်င္းတူမွ၊ ရင္ခုန္သံ ခ်င္းတူမွ ဖြင္႔ႏုိင္မယ္႔ အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ။