| “ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးနန္းေဝႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း” |
|
ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးနန္းေဝဟာ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၁၀)ရက္ ေန႔မွာ အသက္ (၈၁)ႏွစ္ျပည့္ၿပီ ျဖစ္လို႔ ဆရာ့ေမြးေန႔ အမွတ္တရ ပန္းခ်ီျပပြဲတစ္ခုက်င္းပႏိုင္ဖို႔ က့ံေကာ္႐ြာအဖြဲ႕သားေတြကအျပင္းအထန္လႈပ္႐ွားေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာႀကီးဦးနန္းေဝရဲ႕ပန္းခ်ီကားေတြဟာ အခုခ်ိန္မွာ အလြန္႐ွားပါးသြားၿပီးျဖစ္တဲ့အျပင္ ဆရာ့က်န္းမာေရး ကလည္း သိပ္မေကာင္းလွေတာ့ပါဘူး။
ဆရာဟာတကၠသိုလ္အႏုပညာအသင္းအေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ႀကီးခဲ့သူ ျဖစ္သလို တကၠသိုလ္နယ္ေျမကိုလည္းခ်စ္ခင္တြယ္တာလွသူျဖစ္ပါတယ္။
တကၠသိုလ္အႏုပညာအသင္းကို ထာဝစဥ္ပံ့ပိုးကူညီ ေပးခဲ့သလို တကၠသိုလ္ အႏုပညာ အသင္းသားမ်ား စုေပါင္းဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ “ကံေကာ္႐ြာ” ပန္းခ်ီမိသားစုကိုလည္း
ယခုအခ်ိန္အထိ သံေယာဇဥ္ႀကီးစြာ ကူညီေပးေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ လက္႐ွိအခ်ိန္မွာေတာ့ ပန္းခ်ီ မေရးဆြဲ ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျပင္ က်န္းမာေရးကလည္း သိပ္မေကာင္း လွေတာ့တာေၾကာင့္
ဆရာနဲ႔ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး ထားသမွ်ေလးေတြကို အမွတ္တရ ေဖၚျပ ေပးလိုက္ပါတယ္။
|
Q: |
ဆရာအရင္က Portrait (ပံုတူ) ပံုေတြ ေတာ္ေတာ္ေရး ဆြဲခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီပံုေတြထဲက ထူးထူးျခားျခားေလး ႐ွိရင္ ေျပာျပ ေပးပါဆရာ။
|
Ans: |
ထူးထူးျခားျခား ေျပာရရင္ ေတာ့ အသက္(၈၀)ေက်ာ္အ႐ြယ္ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ပံုတူေတြ ဆြဲခဲ့တာပါပဲ။
အားလံုး (၅)ဦးေပါ့။ ဦးေဖတင္ေမာင္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)၊ ဦးဘ (ပညာေရးတကၠသိုလ္၊ ဦးကာ၊ Dr လွဖူး (ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ၊ ခရစ္ယာန္ အႀကီးအကဲ)၊
Jusin Centre နဲ႕အယ္လ္ထင္းစီ (မႏၱေလးေကာလိပ္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးေက်ာင္းအုပ္ႀကီး)တို႔ပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေ႐ႊရတုသဘင္အတြက္ ေရးခဲ့တာေတြေပါ့။
|
Q: |
ဘယ္အ႐ြယ္ေတြပါလဲဆရာ
|
Ans: |
ပံုေတြက Size ႀကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။
|
Q: |
ဒီပံုေတြကအခုဘယ္မွာ႐ွိပါသလဲဆရာ
|
Ans: |
တစ္ခ်ိဳ႕ပံုေတြက ဘယ္ကိုေရာက္ကုန္မွန္း မသိပါဘူး။ အရင္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ႏွင္း သဘင္မွာ
ခ်ိတ္ခဲ့တာပဲ။ ျပန္႐ွာလို႔ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီပံုေတြ ျပန္လိုခ်င္ပါေသးတယ္။ ေ႐ႊရတုတုန္းက ကားေတြ စာရင္းျပန္
႐ွာရင္ ေတြ႕မွာပါ။
|
Q: |
ဆရာေရးတဲ့ Portrait ပံုေတြထဲမွာအခုအမ်ိဳးသားျပတိုက္က ျပတိုက္မွဴးလည္းျဖစ္တဲ့ေဒၚႏုျမဇံရဲ႕ ပံုတူလည္းပါတယ္လို႔ၾကားမိပါတယ္။
|
Ans: |
ဟုတ္တယ္။အဲဒီတုန္းက ႏုျမဇံက ေက်ာင္းသူပဲ႐ွိေသးတယ္။ရခိုင္အက၊ ကေတာ့သူကတာၾကည့္
ရတာ ပန္းခ်ီဆန္လို႔ႏုျမဇံ ပံုတူေရးေပးခဲ့တယ္။
|
Q: |
တျခားဘာကားေတြေရးျဖစ္ခဲ့ပါေသးလဲဆရာ
|
Ans: |
အလုပ္မထြက္ခင္ ပန္းခ်ီျပပြဲ တစ္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး “ အ” သံုးလံုး အတြက္ကား (၁၁)ကားေရးခဲ့ေသးတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
|
Q: |
ဆရာတို႔ေခတ္က ပန္းခ်ီျပပြဲ လုပ္ခဲ့တာ ေလးေတြလည္း သိပါရေစဆရာ။
|
Ans: |
တစ္ခါကေတာ့ အဂၤလန္က “Gold Smith collage Of Art” ရဲ႕ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး
“ ဘင္းဘရစ္(ခ်္) ေကာ့(စ္)ေနာလ္” နဲ႕တြဲၿပီးဆရာတို႔ ျမန္မာ ပန္းခ်ီဆရေတြ ျပပြဲ လုပ္ခဲ့ ပါေသးတယ္။
သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေၾကး႐ုပ္ႀကီး ထုေပးခဲ့တဲ့ ပန္းပု ဆရာႀကီးေပါ့။ ေၾကး႐ုပ္ႀကီးထုၿပီး ျမန္မာျပည္ လာပို႔ရင္းနဲ႔ ဆရာ သိၿပီးခင္သြားတာ။ သူတို႔နဲ႔ တြဲဖတ္ၿပီး ဒီက ပန္းခ်ီဆရာေတြ ျဖစ္တဲ့ ဦးဘၾကည္၊ ဦးေငြကိုင္၊ ဦးစံဝင္းနဲ႔ ဆရာတို႔ ပန္းဆိုးတန္းက British Council Studio မွာလုပ္ခဲ့တယ္။ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရာင္းလဲေရာင္း ၾကရတယ္။
ဟိုတုန္းကေတာ့ ပန္းခ်ီကားက ႏိုင္ငံျခားသားပဲ ဝယ္တာေပါ့။ အဝယ္ဆံုးေကာင္ေတြက သေဘၤာသားေတြပဲ။
၁၉၅၂-ခုႏွစ္ကလည္း “B.C Studio” မွာ one man show လုပ္ခဲ့ေသးတယ္။
|
Q: |
ေနာက္ေရာ ဆရာ့အတြက္ ဘယ္သူေတြမ်ား အမွတ္တရ ႐ွိပါဦးမလဲ ဆရာ
|
Ans: |
အမွတ္တရ ႐ွိခဲ့တာကေတာ့ အေမရိကန္ေရေဆး ပန္းခ်ီဆရာ “ ဝီလွ်ံ ေအစမစ္”ေပါ့၊ သူက
Water Color အေနနဲ႔ အေမရိကန္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အဆင့္႐ွိတယ္။ “ Venice Vinale ” ပန္းခ်ီပန္းပုျပပြဲ၊ (International Exhibition) ျပဖုိ႔ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ကုိယ္စားျပဳႏႈိင္တဲ့ ဆရာေတြမွ ျပခြင့္႐ွိတာ။ သူကဆရာ့အိမ္ ေရာက္လာတယ္။ ေ႐ႊတိဂံုေပၚမွာ ပန္းခ်ီ အတူတူ ေရးၾကတယ္။ ေနာက္ ပဲခူး သြားေတာ့လမ္းမွာ တံငါ႐ြာေလး တစ္႐ြာေတြ႔လုိ႔ အဲဒီမွာလည္း ထုိင္ေရး ၾကေသးတယ္။
သူနဲ႔အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုးကေတာ့ သူနဲ႔အတူတူ ရာမဇာတ္ သြားၾကည့္ၾကတဲ့ ညပါပဲ။ သူ႔မိန္းမကလည္း အေမရိကန္ပဲ။ အဲဒီညက ရာမဇာတ္ၾကည့္ၿပီး ဆရာအိမ္ျပန္လာေတာ့ မနက္ မုိးလင္းခါနီးေနၿပီ။ အဲဒီမွာ ဆရာတုိ႔ရပ္ကြက္ မီးေလာင္တာနဲ႔ ႀကံဳေနေတာ့ အံ့အား သင့္ေနတာေပါ့။ ဖေယာင္းတုိင္လုပ္တဲ့ ေနရာက စေလာင္တာတဲ့။
ဒါေပမယ့္ မီးသတ္သမားက ဆရာ့အိမ္ကို ႀကိဳၿပီးေရနဲ႔ ျဖန္းထားေပးလုိ႔ ဆရာ့အိမ္ေတာ့ မီးထဲမပါပဲ လြတ္သြားတယ္။
“ေအစမစ္” က “Venice Vinale” မွာ ဝင္ျပၿပီး အဲဒီမွာ ျပတဲ့ကားေတြကို “Burma America Institute” မွာ လာျပတယ္။ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးတဲ့ ေနရာေပါ့။
|
Q: |
ဆရာစာေပနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သုေတသန လုပ္ငန္းေတြလည္း လုပ္ခဲ့ ေသးတယ္ေနာ္။
|
Ans: |
စာက ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ သိပ္မဟုတ္လွပါဘူး။ ကိုယ့္လုပ္ငန္းက စာနဲ႔ပ တ္သက္လုိ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ေမွာ္ဘီ၊ တပ္ႀကီးကုန္း၊
စာျဖဴစု စိုက္ပ်ိဳးေရး သုေတသန လုပ္ခဲ့တယ္။ ၁၉၆၃ ကေတာ့ ပုဂံမွာ သီရိပစၥယာ႐ြာမွာ ေလ့လာၿပီး စာတမ္းေရးခဲ့တယ္။ ၁၉၆၄ မွာက်ေတာ့ ႐ွမ္းျပည္၊
ဟဲယား ႐ြာမေရေပၚကၽြန္း စုိက္ပ်ဳိးေရး သုေတသန လုပ္တယ္။ ၁၉၆၅ မွာ Service man ျဖစ္သြားတယ္။ စက္တင္ဘာ (၁၅) ရက္မွာေတာ့ Service man အေနနဲ႔
တကၠသိုလ္ဘာသာျပန္နဲ႔ စာအုပ္ ထုတ္ေဝေရးဌာနမွာ တကၠသုိလ္ ျမန္မာအဘိဓါန္ သ႐ုပ္ျပပန္းခ်ီဆရာ လုပ္ခဲ့တယ္။ စာတည္းမွဴးက မင္းသုဝဏ္ (ဦးဝဏ္) ေပါ့။
စက္မႈတကၠသုိလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦး႐ံုးမႈိရဲ႕ ေမတၱာ ရပ္ခံခ်က္အရ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္၊ ဗိသုကာဌာနရဲ႕ အႀကံေပးအျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ရတယ္။
အဲဒီမွာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ပုဂံဘုရားပုထုိးမ်ားကို တုိင္းတာ ပံုဆြဲျခင္း အတြက္ ဗိသုကာေက်ာင္းသားေတြ ကြင္းဆင္း သြားရင္ လုိက္ေပးခဲ့ရတယ္။
ေနာက္ အင္ဂ်င္နီယာေတြနဲ႔လည္း အလုပ္လုပ္ ခဲ့ရေသးတယ္။ ညဘက္ေတြမွာ ၿမိဳ႕ျပ အင္ဂ်င္နီယာဌာနနဲ႔ နကၡတ္ပညာ ေလ့လာခဲ့တယ္။
နကၡတ္ကညမွ ၾကည့္လုိ႔ရတာဆုိေတာ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေခါင္မိုး၊ အလင္းေရာင္မ႐ွိတဲ့ ေနရာကေန ၾကည့္ရတာ။
သုေတသန Confrence ႏွင့္ ျမန္မာနကၡတ္ပံုမ်ား စာတမ္းကို ဖတ္ၾကားခဲ့တယ္။
ဗိသုကာပညာ ျပသာဒ္ ေဆာင္ႀကိဳးကို ဖတ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ကံသာစိမ္းလဲ့တုိ႔ ဘာတုိ႔လည္း ဖတ္ခဲ့တယ္။ သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
|
Q: |
ဆရာေတာင္ႀကီးမွာလည္း ျပပြဲလုပ္ခဲ့ေသးတယ္ေနာ္။
|
Ans: |
ဟုတ္တယ္။ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္က ေတာင္ႀကီးမွာ ျပပြဲလုပ္ေသးတယ္။ ဆရာနဲ႔ ခင္တာက ေညာင္ေ႐ႊက ပန္းပုဆရာ ကုိထြန္းေမာင္နဲ႔ခင္တာ၊ တည္းေတာ့လည္း
ေညာင္ေ႐ႊက သူ႔အိမ္မွာသြားတည္းတာပဲ။
“ေညာင္ေ႐ႊေဟာ္” ကားႏွစ္ကား ေရးခဲ့ေသးတယ္။ ေတာင္ႀကီး “crack hill” ေပၚကေန ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရးခဲ့တယ္။
|
Q: |
ကရင္ျပည္နယ္ သြားခဲ့တာေရာ ေျပာေပးပါအံုးဆရာ။
|
Ans: |
ေတာင္ႀကီးပြဲ မတုိင္ခင္ ကရင္ျပည္နယ္၊ သံေတာင္ကို “ကရင္ ေက်းလက္ ေတာ႐ြာဖြံ႕ၿဖိဳးေရး” အတြက္ တကၠသိုလ္ ကရင္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သံေတာင္ကို ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ႐ႈေမွ်ာင္ခင္းနဲ႔ လူပံုဆြဲခဲ့ေသးတယ္။
သံေတာင္ တဝိုက္တုန္းက အေ႐ွ႕ဆုိ “လိပ္ျပာ႐ြာ” အထိေရာက္တယ္။ အေ႐ွ႕ေတာင္ဆုိရင္ နာမည္ေတာ့ ေမ့ေနၿပီ။ အဲဒီ႐ြာေလးတစ္႐ြာ ေရာက္တယ္။ အဲဒီမွာ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားေတြက အရပ္အ႐ွည္ႀကီးေတြ။ ဆီးႀကိဳတဲ့ မိန္းမက ေဆးတံခဲလုိ႔ေပါ့။
သံေတာင္ မေရာက္ခင္ “ေတာျပာႀကီး” ႐ြာ။ ကရင္လုိ (ဘလခ်ီး)႐ြာမွာ ဘက္(ပ)တစ္ကြန္ေဗး႐ွင္း (Beptic Convention) လုပ္ခဲ့ၿပီး ပံုဆြဲခဲ့ေသးတယ္။ ဒီကားေတြယူၿပီးမွ ေတာင္ႀကီး
ျပပြဲလုပ္ခဲ့တာ။ ျပပြဲတာဝန္ယူသူက ဒီကားေတြပါ လာယူသြားတာ။
ေတာင္ႀကီးက ျပန္လာေတာ့ ၁၉၆၄၊ တန္ခူးလမွာ ႐ွမ္းျပည္မွာ႐ွိတဲ့ တကၠသိုလ္ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ကန္ထ႐ုိက္ ႏွစ္ႏွစ္ဆြဲခဲ့ဘူးတယ္။ ဆရာလုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာ့မိခင္ႀကီး (မာမီသန္း) ကလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ လုပ္ေပးခဲ့တာ။
အဲဒီအထိေတာ့ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ၁၉၇၄ မွာ ေမြးေန႔လုပ္တယ္။ ၁၉၇၅-၇၆ အထိေတာ့ မ်က္ေစ့က ေကာင္းေနေသးတယ္။ ၁၉၇၇ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ေရးတာ ကိုယ္ျပန္ဖတ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ဒီဘက္ပိုင္းဆုိ စာေရာ၊ ပန္းခ်ီေရာ မေရးသေလာက္ပါပဲ။
|
|
Back to Top
|